فرقه اویسی شاه‌مقصودی را باید از جریان‌های سنتی و قدیمی تصوف دانست که با سلسله‌سازی و رساندن سررشته اقطاب به اویس قرنی و امام علی( علیه‌السلام)، در مقام تاریخ‌سازی و کسب اعتبار برآمده، اما در عین‌حال کوشیده از تغییر و تحولات جهان معاصر نیز عقب نمانده، خود را در ظاهر و عمل با جلوه‌های مدرنیته، هم‌راستا گرداند.

تشبیه‌های بسیار دقیق و عمیق روایات، روشن می‌سازد که نوعی رابطه و تشابه میان مسئله انتظار، جهاد و مبارزه با دشمن در آخرین شکل خود وجود دارد. در روایات متعددی نیز داشتن انتظار چنین حکومتی، به عنوان بالاترین عبادت معرفی شده‌است، این مضمون در بعضی از احادیث پیامبر و امام علی(ع) نقل شده‌است که أفضل‌ُ العبادةِ إنتظارُ الفرجِ. این احادیث، اهمیت انتظار و منظور از انتظار فرج و منتظر واقعی را تبیین نموده و تنها درخواست‌کننده فرج و ذاکر و عجّل فرجهم را منتظر نمی‌شمارد، بلکه تعابیر روایات یاد‌شده، همگی حاکی از انقلابی توأم با جهاد وسیع و دامنه‌دار است.

راهکاری که برای عقب‌ نشاندن تفکر ناب معناگرا در جهان پست‌مدرن دنبال می‌شود، تضعیف گفتگوی حقیقت‌گرا در میان ادیان و ترویج کثرت‌گرایی است. این هدف، یعنی تثبیت تکثرگرایی دینی به جای حقیقت‌گرایی، با گسترش شبه‌معنویت‌های نوپدید، به خوبی قابل دستیابی است.

آنچه امروز تحت عنوان گفتگو یا دیالوگ خوانده می‌شود، در جوامع غربی و مراکز آکادمیک، بیشتر به عنوان گفتمان مطرح است. یکی از پرمغزترین واژه‌هایی که در اسلام روی آن تأکید شده نیز همین مفهوم گفتگوست.