حجت‌الاسلام محمد شیروانی در گفتاری به بررسی جایگاه ایمان‌گرایی در جهان پسامدرن پرداخته و چالش‌های آن را در مواجهه با عقلانیت تحلیل می‌کند. وی تأکید دارد که ایمان‌گرایی، اگرچه نیازمند پشتوانه عقلانی است، اما بدون مؤلفه‌های احساسی و اشتیاق، اثرگذاری اجتماعی خود را از دست می‌دهد. او با استناد به سیره پیامبر اکرم(ص)، بر نقش ایمان در ایجاد گفتمان‌های اجتماعی، حفظ انسجام فکری و مقابله با شکاکیت تأکید می‌کند و راهی برای پیوند ایمان، عقلانیت و کنشگری اجتماعی ارائه می‌دهد.

دکتر جواد منصوری، پژوهشگر و مورخ: «بهائیت در واقع اصل حکومت پهلوی بود؛ گرداننده اصلی رژیم پهلوی بهائیت بود. وقتی این رژیم سقوط کرد، وزیر خارجه اسرائیل جمله‌ای گفت: «زلزله‌ای در ایران رخ داد که خاورمیانه را خواهد لرزاند و به دنبال آن دنیا خواهد لرزید.» حالا شما بیایید ببینید که در این ۴۵ سال آیا این وضعیت برقرار بوده یا نه؟ با حذف بهائیت از نظام ایران، ملت ایران توانست نظامی را پایه‌گذاری کند که تا امروز به اینجا رسیده است.

دکتر محمد آقاسی، جامعه‌شناس و پژوهشگر فرهنگی: «نو عثمانی‌گری فرهنگی، خط پررنگ سیاست فرهنگی اردوغان در منطقه است. راه آن نیز از طریق نفوذ رسانه‌ای است.»

نو عثمانی‌گرایی؛ ابزار توسعه‌طلبی ترکیه علیه ثبات ایران و منطقه

«آرامیک شاه‌نظریان»، فعال رسانه‌ای و فرهنگی ارمنی و سردبیر روزنامه ارمنی «آلیک» در سخنانی، به مشارکت سیاسی-اجتماعی جامعه مسیحیان ارمنی ایران اشاره داشته، بر پیوندهای دیرینه ارامنه و ایران تأکید نموده‌است.

«نظام‌های استکباری با تجربه‌ای که کسب کرده بودند، دریافته بودند که تنها نیروی نظامی برای سلطه دائمی و همه‌جانبه بر مستعمراتشان کافی نیست. به همین دلیل، نیاز به ساختار ویژه‌ای داشتند که به نوعی می‌توان آن را یک "دولت پنهان" نامید؛ دولتی که هیچ‌گونه ظاهر رسمی نداشت، اما در عین حال به‌عنوان بازوی اجرائی و حافظ منافع دولت استعماری عمل می‌کرد.»

کشور ایران دارای تنوع قومیتی و دینی فراوانی است و بیش از 99 درصد جمعیت آن مسلمان هستند. در بین مسلمانان ایران، شیعه دوازده امامی اکثریت و اهل‌سنت اقلیت را تشکیل می‌دهند. اهل‌سنت ایران به دو مذهب فقهی شافعی و حنفی تقسیم می‌شوند، اما در هر یک از این دو مذهب، تفاوت‌هایی از نظر مذاهب اعتقادی، طریقت‌های تصوفی و جریان‌های سیاسی و اجتماعی وجود دارد. آشنایی با این تفاوت‌ها برای پژوهشگران و فعالان دینی-فرهنگی اهمیت دارد و باید در ارتباطات فرهنگی و مذهبی مورد توجه قرار گیرد.

رژیم صهیونیستی از آغاز با استفاده از خشونت و ترور به دنبال تأسیس و گسترش دولت خود بوده است. تاریخچه اقدامات گروه‌های صهیونیستی نظیر هاگانا، اتسل و لحی از دهه ۱۹۳۰ تاکنون، شامل کشتار و آوارگی هزاران فلسطینی، نشان‌دهنده ماهیت تروریستی این رژیم در جهت تحقق اهداف توسعه‌طلبانه‌اش است.

درگیری‌های اخیر در آمستردام میان هواداران تیم‌های مکابی تل‌آویو و آژاکس آمستردام نمودی از عینیت یافتگی  افراط‌گرایی و خشونت در ذات گروه‌های صهیونیستی است. این حوادث همزمان باشدت گرفتن تنش‌ها در نوار غزه، بی‌گمان بازتابی از روحیه تروریستی ریشه دار یهود افراطی در دهه‌های ۳۰ و ۴۰ میلادی است.

«این جنایت رژیم سفاک، رژیم اشغالگر، رژیم خون‌خوار صهیونیستی را از طرف خودم و کلیسا محکوم می‌کنم.»

مجمع لژ بزرگ ماسونی آذربایجان، 28 ژوئن سال میلادی جاری، با حضور فراماسون‌ها از کشورهای مختلف جهان در باکوی آذربایجان برگزار شد.

جنایات غیرانسانی رژیم‌صهیونیستی علیه مردم فلسطین، جنگی ریشه‌دار توسط دولت نامشروع اسرائیل است که ریشه در بنیان‌های فکری «صهیونیسم سیاسی» دارد. در مطلب حاضر تلاش شده تا مقوله صهیونیسم سیاسی با تکیه بر کتاب موسوم به «دولت یهود»، نوشته «تئودور هرتصل»(از بنیان‌گذاران اصلی صهیونیسم سیاسی) و از زبان سردمداران همین جریان، مورد تبیین قرار گیرد.