مقوله‌ وحدت اسلامی از دیرباز محل نظر و اهتمام صاحب‌نظران و دغدغه‌مندان مسلمان بوده‌است و یکی از آرمان‌‌های شیرین و بهشت‌آسای هر متدین دردمندی است که ضرورت و لزوم حفظ آن برای یک جامعه‌ پیشرو و متعالی و دستیابی به فضایی عطرآگین و سالم‌‌‌، حتمی و بلکه حیاتی‌ به نظر می‌رسد.

کشور ایران دارای تنوع قومیتی و دینی فراوانی است و بیش از 99 درصد جمعیت آن مسلمان هستند. در بین مسلمانان ایران، شیعه دوازده امامی اکثریت و اهل‌سنت اقلیت را تشکیل می‌دهند. اهل‌سنت ایران به دو مذهب فقهی شافعی و حنفی تقسیم می‌شوند، اما در هر یک از این دو مذهب، تفاوت‌هایی از نظر مذاهب اعتقادی، طریقت‌های تصوفی و جریان‌های سیاسی و اجتماعی وجود دارد. آشنایی با این تفاوت‌ها برای پژوهشگران و فعالان دینی-فرهنگی اهمیت دارد و باید در ارتباطات فرهنگی و مذهبی مورد توجه قرار گیرد.

«باید در مقابل دشمن، ید واحد باشیم؛ زیرا برای دشمن، مذهب معیار نیست و شیعه یا سنی بودن تفاوتی ندارد. نفوذ دشمن زمینه تفرقه و اختلاف را ایجاد می‌کند. بنابراین، لازم است که ما بیدار باشیم و این فرصت را به دشمن ندهیم که میان وحدت امت اسلامی تفرقه و رخنه ایجاد کند و آب را گل‌آلود کند و زمینه تفرقه بین شیعه و سنی و امت‌اسلامی را فراهم آورد.»